W 2021 roku Sąd Najwyższy rozstrzygnął w sposób jednoznaczny, czy dla ważności postanowień w przedmiocie kar umownych konieczne jest określenie ich maksymalnej wysokości. W wyroku IV CSKP 58/21 oraz długo wyczekiwanej uchwale III CZP 16/21 Sąd Najwyższy wskazał, że brak określenia z góry maksymalnej kwoty kary nie narusza art. 483 § 1 KC, czyli nie jest niezbędny dla ważności kary umownej.
Sąd odszedł w ten sposób od stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 22 października 2015 r., IV CSK 687/14, zgodnie z którym kara umowna za zwłokę nieograniczona terminem końcowym naliczania lub maksymalną wysokością jest niedopuszczalna. Orzeczenie to było wielokrotnie wykorzystywane przez pozwanych o zapłatę kar umownych, na potwierdzenie braku możliwości skutecznego nałożenia obowiązku zapłaty kary w sytuacji, gdy kontrakt nie przewidywał górnej wysokości kar umownych. W świetle najnowszego orzecznictwa wydaje się, że argument ten nie będzie miał już zastosowania.
W kontekście powyższego, Zamawiający realizujący kontrakty zawarte w oparciu o ustawę Prawo Zamówień Publicznych nie mogą jednak zapominać, że art. 436 pkt 3 ustawy przewiduje wprost obowiązek określenia łącznej maksymalnej wysokości kar umownych, których mogą dochodzić strony. Tym samym, kontrakty realizowane w reżimie publicznym, nie unikną tego obowiązku.